Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 125 675 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Opis rasy - Dalmatyńczyk

czwartek, 16 sierpnia 2012 16:26
Skocz do komentarzy

DALMATYŃCZYK DALMATYŃCZYK
 
Istnieją różne hipotezy na temat pochodzenia tego psa. Szwedzki kynolog, generał  Iwan Swedrup uważa, że przedstawiciele omawianej rasy dotarli z Azji, poprzez  Dalmację, do zachodniej Europy wraz z Cyganami. Niektórzy znawcy przedmiotu  twierdzą, że praprzodków dzisiejszego dalmatyńczyka należy upatrywać w łaciatych  psach starożytnego Egiptu. Dr Ratimir Orban z Zagrzebia dowodzi, że marynarze  dawnej Republiki Raguza (dzisiejsza Dalmacja, rejon Dubrownika) jak również  długoletni władcy Dalmacji - Wenecjanie przewieźli omawiane psy do innych krajów  basenu Morza Śródziemnego m.in. do Hiszpanii i Francji skąd później powędrowały  do Anglii. Wspomniany Autor wyjaśnia też inną - "Indyjską" teorię pochodzenia  dalmatyńczyka. Twierdzi, że Republika Raguza miała swoje przedstawicielstwa  dyplomatyczne w Indiach, Makao i Goa i urzędnicy tam pracujący mieli ze sobą  psy, które później powróciły do Europy już jako rzekomo tamtejszego pochodzenia.

W tych rozważaniach nie można nie zauważyć akcentów patriotyzmu lokalnego i  ksenofobii. Wzór cętkowanego umaszczenia, w różnej postaci, występuje u wielu  ras psów w wielu rejonach świata i teorie o wyłączności lokalnego pochodzenia, w  tym przypadku dalmatyńczyków, są dyskusyjne. Rejon Bałkanów a zwłaszcza Dalmacja  wydają się jednak znaczące dla rozwoju rasy. Etymologia nazwy ma również wersję  "personalną". W 1573 roku, serbski poeta Jurij Dalmatin otrzymał kilka tureckich  psów od czeskiej księżnej Aleny Meziricskovej Lomnice. Popularność kojarzonych  ze wspomnianym poetą, cętkowanych czworonogów, szybko rosła w całej Serbii.

Dalmaticą nazywano również liturgiczną szatę obszytą gronostajami - czarne końce  ogonków na tle białego futra dają omawiany tu efekt (takie, stare szaty  kapłańskie, można obejrzeć w muzeum watykańskim). Czy ma to związe z nazwą  naszego ulubieńca? Trudno rozstrzygnąć.


ŁADNA PANNA Biało-Czarni INT Champion, Champion  PL,SK,CZ,Rom,H ,najpiękniejsza suka w Polsce:)

Na terenach Bałkanów, omawiany typ psa  używany był do polowania. W XVI wieku Turcy posługiwali się nimi jako psami  bojowymi. W tej roli dalmatyńczyki dotarły pod Wiedeń (w 1683 roku) dzięki czemu  Jan III Sobieski zdobył 26 tych psów. Pod koniec XVII i w XVIII wieku nasi  bohaterowie, o wyglądzie zbliżonym do obecnego przedstawiciela rasy, służyły  ludziom ze sfer zamożnych, zwłaszcza we Francji i Anglii (1650r.) jako psy  myśliwskie. Znacznie później pojawiły się też w Stanach Zjednoczonych (XIX w.).

Ich innym przeznaczeniem była ochrona jak również reprezentacja osób  podróżujących karetami, powozami, czy dyliżansami. Taki pojazd konny  przemieszczał się w otoczeniu kilku psów, które biegły również między tylnymi  kołami. Dlatego dalmatyńczyki nazywano psami koczowymi. Z biegiem czasu, wraz z  rozwojem kolejnictwa i motoryzacji, zaprzestano używania dalmatyńczyków jako  psów obrończych.

Pewną ciekawostkę stanowi dalmatyńczyk - strażak. Konna straż pożarna w Nowym  Yorku miała "żywą syrenę" w postaci szczekającego dalmatyńczyka, który biegł  przed pędzącym wozem, ostrzegał przechodniów i tym samym ułatwiał przejazd.  Występująca w takiej roli, słynna była suka Bessie. Pewnego dnia do akcji  wyruszył inny wóz strażacki; miejsce trzech pięknych, białych, jej ukochanych  koni zajął motor. Suka biegła jak zwykle przez jakiś czas, ale w pewnym  momencie, zdegustowana towarzystwem "ryczącego pudła", podkuliła ogon i  rozczarowana zawróciła do remizy.

Na początku XX wieku Westminster Kennel Club na swoich wystawach wprowadził  specjalną klasę dalmatyńczyków zatrudnionych w New York Fire Department. Do dziś  symbolem dorocznych ćwiczeń przeciwpożarowych jest nasz cętkowany przyjaciel ze  strażackim hełmem na głowie. O wszechstronności dalmatyńczyków może świadczyć  n.p. to, że w USA używane są z dobrym skutkiem w służbach celnych a we  Francji...do wywąchiwania trufli, które są całkowicie schowane w ziemi.

Efektowna szata miała niewątpliwy wpływ na wzrost zainteresowania tymi psami w  nowej roli - reprezentacyjnych kompanów wytwornych amazonek i jeźdźców podczas  modnych spacerów i wycieczek konnych. Tym samym dalmatyńczyk stał się przede  wszystkim psem towarzyszącym i w takiej roli występuje do dziś chociaż wg  kwalifikacji FCI zaliczony jest do grupy gończych (VI).

W kręgach kynologów mówi się, chyba słusznie, o osobowości psów. Nasz bohater  wyróżnia się łagodnością, bardzo przyjaznym stosunkiem do zwierząt i ludzi,  zwłaszcza z najbliższego otoczenia, znaczną aktywnością, pojętnością i żywym  reagowaniem. Jest odważny, w razie zagrożenia może reagować zdecydowanie i  agresywnie. Ma doskonałą pamięć, szybko uczy się co nie oznacza, że jego  namiętnością jest tresura, zwłaszcza, że jest to pies o umiarkowanej skłonności  do podporządkowywania się człowiekowi. Kiedyś podczas zajęć szkoleniowych  dalmatyńczyk tak skutecznie symulował "niedyspozycję zdrowotną", że zrozpaczona  właścicielka wpakowała mi go do samochodu błagając o zawiezienie do  kliniki....zawiozłem do domu gdzie niebawem ozdrowiał...

Miejsce naszego bohatera w sztuce jest wyjątkowo zaakcentowane. Białe, cętkowane  psy bardzo często występuj na różnych obrazach przedstawiających sceny wiejskie,  łowieckie a nawet są obecne w symbolice religijnej. Sięgając wstecz, łaciate psy  występują na malowidle grobowca faraona w Tebach jak również grobowca Antafei II  (rok 2000 p.n.e.), na fresku w Tyrnii, gdzie wg legendy narodził się Herakles.  Wizerunki z okresu kultury mykeńskiej przedstawiają cętkowane psy (okres j.w.).  To wszystko świadczy, że dalmatyńczyk pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego.

Najczęściej kojarzymy sobie naszego przyjaciela jako psa białego z czarnymi  cętkami. Rzadki i może tym cenniejszy jest dalmatyńczyk z brązowymi cętkami. W  Polsce jest ich niewiele. Pewną ciekawostkę stanowi pigmentacja omawianego  "lamparta". Laik oglądający 10 - 14 dniowy miot, zupełnie białych  dalmatyńczyków, nie rozpozna w nich przedstawicieli rasy. Pełne, cętkowane,  typowe, umaszczenie będzie pojawiało się w trakcie rozwoju szczenięcia, przez  wiele tygodni i miesięcy. Hodowca, kynolog odczyta zapowiedź przyszłych cętek  już bezpośrednio po urodzeniu, kiedy szczenię jest mokre. Poprawna ocena każdego  psa rasowego wymaga doskonałej znajomości jego standardu, inteligentnej  weryfikacji a nie werbalnego podejścia. Cętki kontrastowe, równomiernie  rozmieszczone, średnicy około 2,5 - 4 cm., niezbyt zróżnicowanej wielkości, są  właściwe. Wszelki chaos, ( n.p. cętki bardzo różnej średnicy, zwłaszcza na  tułowiu, od kropki poprzez 1-2-3-4 cm.), trikolor czy pecze (łaty) stanowią  wadę. Pecze nie mogą być jednak mylone z połączonymi cętkami. U odmiany biało -  brązowej występują pewne, subtelne różnice w ocenie umaszczenia. Właściwe dla  każdej rasy umaszczenie jak również pigmentacja stanowią kryteria oceny zarówno  piękna danego egzemplarza jak również kwalifikacji hodowlanej. Są to sprawy  niejednokrotnie dość złożone.


ARVENA AURA Morning Smile Smile miot A

Wspominałem, że dalmatyńczyki są żywe, inteligentne, wrażliwe. Nie cierpią  samotności. Izolowany, samotny dalmatyńczyk tępieje (jak każdy pies). Stanie się  nieposłuszny a być może agresywny. Dlatego, ciepły, miły kontakt z naszym  ulubieńcem, bezpośrednie uczestnictwo w życiu rodzinnym, porcja spaceru oraz  pewna dyscyplina ale nie w "kapralskim" stylu to warunki konieczne dobrej  komitywy z naszym wybrańcem.

Wygląd. Wzrost: pies 55-61 cm, suka 50-58,4  cm. (występują znaczne rozbieżności wzrostu i wagi dalmatyńczyków hodowanych w  różnych krajach). Jako wytrwały kłusak nie może być otłuszczony; charakteryzuje  się ruchem eleganckim, rytmicznym, płynnym. Głowa: czaszka płaska między uszami,  stop bardzo nikły, nos w kolorze cętek, zgryz nożycowy. Oczy: średniej  wielkości, okrągłe, pożądane jak najciemniejsze zwłaszcza u biało- czarnych. U  biało - brązowych dopuszczalne jaśniejsze, do żółtych włącznie.Krawędzie powiek  wypigmentowane, brak obwódki jest wadą. Tułów: wpisany w prostokąt, klatka  piersiowa niezbyt szeroka ale bardzo głęboka, pojemna, kłąb dobrze zaznaczony,  grzbiet silny. Szata: włos krótki, prosty, twardy. Na białym tle czarne lub  brązowe cętki. Ogon: długością sięgający stawu skokowego, nigdy zakręcony lub  opadnięty.

Przeznaczenie: pies do towarzystwa, dobrze sprawdzający się  jako obrońca.DALMATYŃCZYK

Podziel się
oceń
4
0


Komentarze do wpisu

Skocz do dodawania komentarzy
  • dodano: 17 października 2013 15:38

    autor sawa

    blog: sda

Zapamiętaj Nick

Zapamiętaj Blog

Wstaw emotikona

Akceptuję regulamin i zobowiązuję się do przestrzegania jego postanowień.

piątek, 31 października 2014

Licznik odwiedzin:  7 760  

Słowniczek

Wyniki ankiety

Czy wziełaś/wziełeś psa na wakację ,a jeśli nie to gdzie był?

Tak wziełam/wziełem!: 0%
Nie zostawiłam go u znajomych.: 0%
Nie był u rodziny.: 0%
Nie był w hotelu dla psów.: 0%
Jeśli on nie mógł to ja też!: 0%

Łączna liczba głosów: 0

O moim bloogu

Zapraszam na bloga poświęconego naszym psiakom:)

Głosowanko






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 7760
Galerie
  • liczba zdjęć: 0
Bloog istnieje od: 814 dni

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl